9. jan. 2014

14.

BARNE OG UNGDOMSMINNA

Fra landnotas daga
Den her historia som eg hørte då eg va unge, stamme fra den tia då det va et rikt sildefiske på Kjosen og redskapen va landnot. Det va vanlig at mannskapan på notbrukan hadde tørrmat med seg heimana. Man hadde òg potetes og anna mat, førr det va ikke vanlig at maten va på laget, som det heita.

Det va ikke alle som hadde sykla den gangen, så en kar innana bygda va gåanes heime ette meir proviant. På telbaketuren passerte han en plass kor dem tok ut stein fra et steinbrudd. Han fikk øye på en del dynamittpapir, og plutselig streifa en fristanes tanke den her karen, som førresten va en stor skøyarfant. Han stakk dynamittpapiret i lomma i en bestemt hensikt. Den gang kallte man den simpleste sorten mysost førr -akkurat, dynamittost, førr den blei nokka trekkfull i magen.

Då han kom om bord satt resten av mannskapet i lugaren. Eg antar at nokken speIlte kort og resten følgte med heller prata. Den her karen hadde rulla nokka av osten sånn at den såg ut som en dynamittgubbe, og pakka den inn i dynamittpapiret. Han pakka opp maten og tok den falske dynamittgubben opp tel slutt. Se her guta, sa han, Ser dåkker ka eg har her? Og holdt tingesten opp i luften. Så tok han opp ovnslokket og kasta det heile inn i ovnen. Ingen tenkte på at dynamitt ikke eksplodere i varmen, så det blei full panikk.
Når en seks syv mann ska opp en leider samtidig e det klart at kaoset e fullkommen. En av de eldste og som ikke va så sprek, hoppa opp i køya og ba Fader vår. Ka reaksjonen blei når man oppdaga spøken førteltes ikke, men det va nok mange som ergra seg over å bli narra. Ka hovedpersonen sa, heller gjorde ettepå vites heller ikke, men man må anta at han hadde det artig.

Det blei påstådd at historia va sann, nokka eg ikke kan gå god førr, men eg skriv den ned som et minne fra ei svunnen tid, sånn at lugar-kulturen blir tadd vare på, førr den va spesiell.

forord tel fortellinga


Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar